Tasarım zevkini sayıya çevirmek

Müşteri işleri aynı yerleşime düşüyordu: koyu hero, üç kart, bol boşluk. Kötü zevk değildi; ortada sözlük yoktu. Her proje sıfırdan başlıyor ve aynı varsayılanlara uzanıyordu.

Çözüm mood board olmadı. Mood board bir hissi gösterir, tekrar üretmez. Gereken şey, her stilin makine okur token'ı, yazılı bir imzası ve gerçekten çizildiğine dair kanıtı olan bir katalog.

Stil = şema

Her stil üç dosyayla geliyor: style.md (neden böyle), tokens.json (palet, tipografi, hareket) ve token-block.css (uygulanabilir blok). Galeri bu şemadan üretiliyor; yani bir stil sadece düzyazıda var olamıyor.

Ölçülebilir imza

Her stile bir hareket imzası yazıldı: süre, eğri, kayma miktarı, stagger. Aynı aile içinde kopya imza yasak. Katalog, "hepsi farklı" demek yerine tekdüzelik endeksi yayınlıyor: hero ve nav parmak izleri karşılaştırılıyor, endeks %16 çıkıyor (önceki sürümde %100'dü, yani hepsi aynıydı).

Ekran görüntüsü pahalı

Her stil için 37 sahne var; 145 × 37 = 5.365 görsel. Hepsini depoda tutmak klonu çekilemez yapıyor. Karar: stil başına dört çekirdek sahne depoda (580 PNG, ~167 MB), kalan 27 sahne istendiğinde üretilip gitignore'lu önbelleğe yazılıyor.

Commit öncesi 38 kapı

Kabuk betiği şema geçerliliğini, kontrast oranını, koyu mod paritesini, sahne varlığını ve kopya parmak izini denetliyor. Kapı geçmeyen stil commit edilemiyor. Sonuç: katalog sessizce kayamıyor.

Bedeli

145 stil için JSON yazmak, 145 blog yazısı yazmaktan uzun sürdü. Kapılar commit'i yavaşlatıyor. Katalog stilin çizildiğini kanıtlıyor, sattığını değil. Dönüşüm verisi yok; bu bir iç araç, vitrin değil.